Pictiwrs.com

Creep (Christopher Smith, 2004)

(IMDb) (Gwefan Swyddogol)

Os da chi ddim yn ffan o’r genre sleisiwr/slasher, waeth i chi sdopio darllen rwan, rhoi eich slipars mlaen a mynd nol at eich horlicks poeth. Os ydach chi, wel, ma na rwbath o ddiddordeb fan hyn gan ffilm sydd ddim rili wedi cael llawer o gyhoeddusrwydd.

Mae Kate (Franka Potente) yn Almaenes rywiol ffasiynol blond (wrth gwrs!) sydd yn fflitio o barti i barti yn Llundain yn ceisio tynnu dynion cyfoethog. Yn un o'r partis o-mor-trendi 'ma, mae hi’n dweud wrth ei ffrindia ei bod am adael i fynd i barti arall i drio tynnu George Clooney (ie, nesh inna wneud dybl take hefyd! ta waeth 'mlaen a ni...). Wrth ddisgwyl am y tiwb ola i’r rhan yna o dre, mae hi’n disgyn i gysgu. Wedi iddi ddihuno, mae hi’n sylwi ei bod hi wedi methu'r tren ola ac wedi ei chloi yn yr orsaf tiwb, heb son am unrhyw gard yn unman. Eek! Daw tren arall i’r stesion ond arno daw twat o yuppie o’r parti ati gan geisio ei threisio, ond yn sydyn llusgir y treisiwr oddi arni ac o dan y tren gan sgrechian yn erchyll. Daw hi’n glir fod rhywbeth yn byw yn system danddaearol sydd, wrth gwrs, a'i fryd ar ladd cymaint o bobol ac sydd bosib yn y ffordd mwyaf erchyll posib ac fod rhaid i Kate ffeindio’i ffordd allan cyn iddo’i lladd hi.

Rhaid cyfadda i mi fwynhau hon, mi esh i mewn i’r sinema heb lawer o ragfarn, ac wrth i’r sdori fynd yn ei blaen (ac i mi ddod dros y ffaith fod Franka druan yn edrych bach yn sili mewn sgert fflimsi ac yn methu’n lan a cherdded mewn high heels!) mae’r tensiwn yn cael ei crancio fyny yn ddigon effeithiol. Mae’r syniad o gael eich cloi mewn yn rhywle fel yna’n ddigon dychrynllyd, heb i chi gael eich caethiwo mewn vat o siwrej a’ch erlid gan greadur sy’n weddill o ryw arbrawf ymbelydreddol mewn ysbyty cudd tanddaearol o adeg yr ail ryfel byd (neu rwbath fel'na - dydi'r ffilm dim yn esbonio rhyw lawar).

Mae’r hanner cyntaf yn rhoi digon o siociau, gan adael i’r dychymyg, cysgodion a sain lunio ffurf y bwystfil ond wrth i ni ei weld mae’n amlwg taw mwtant ydyw (trawsgyweiryn mae'r Geiriadur Mawr yn dweud!), a chwarae teg mae’r gwaith prosthetics yn dda iawn. Mae’r creadur yn lladd allan o ryw atgof pell o beth ddigwyddodd iddo fo a’r plant eraill a arbrofwyd arnynt flynyddoedd maith yn ol – ac arddangosir hyn mewn ffordd filain iawn pan mae’n strapio cardotyn o'r orsaf i fwrdd llawdrinaieth a mynd ati efo llif mawr rhydlyd. Ac os dyw hynny ddim yn ddigon mae’r ffaith fod yr holl system danddaeaerol yn llawn cachu, condoms a llygod mawr yn rhoi naws afiach i’r lle, gan droi eich stumog yn ddi baid fel peiriant golchi llawn offal.

Mae’r ymgais i wneud unrhyw sylwadau cymdeithasol ynglyn a’r hogan posh yn cael ei thaflu mewn efo’r is-ddosbarth yn ddigon ysgafn, a da hynny hefyd, sdim isio mynd dros ben llestri efo ffilm fel hyn – a dydi o ddim yn esgus bod yn ddim byd arall, felly mae popeth yn iawn.

Dyw hon ddim yn ffilm or-wreiddiol, ac wedi darllen rhywfaint yn fwy amdani mae'n edrych fel y gwnaed rhywbeth tebyg gyda'r ffilm Death Line (1972), ond mae hi’n llwyddo i darparu ei siociau ac i roi ias lawr eich cefn mewn ffordd nasti ac effeithiol iawn. Os oes gennych chi 85 munud sbar ac yn hoff o’r math yma o ffilm allwn i feddwl am ffordd waeth o dreulio’r amser.