Ymddengys mai 2005 yw’r flwyddyn lle mae’r Almaen yn dod i delerau â hanes y wlad yn yr ugeinfed ganrif. Yn dilyn y ffilm ardderchog ‘Downfall’, oedd yn ymdrin â thestun llawer mwy sensitive dyddiau olaf Hitler, cawn 'Joyeux Noël', ffilm sy’n olrhain hanes y cadoediad enwog hwnnw adeg Nadolig 1914, pan chwaraeodd milwyr o’r ddwy ochr gêm â’i gilydd. Mae’r ffilm hon yn deimladwy, er yn ordeimladwy ar adegau, wrth iddi drin a thrafod yr emosiynau cymhleth a’r materion sensitive a oedd ynghlwm â’r achos anhygoel hwn.
Cawn ein taflu’n go ddiseremoni i mewn i ddigwyddiadau’r ffilm, wrth i wahanol gymeriadau a fydd yn ganolog i’r stori glywed am ddechrau’r rhyfel. Yn amlwg, mae’r cyfarwyddwr (Christian Carion) yn ceisio cyfleu natur fyrbwyll rhyfel, ond fodd bynnag, y teimlad yw y caw nein taflu i mewn i’r sefyllfa heb lwyr ddeall eu cefndiroedd. Nid yw’r milwyr, yn eu catrawdau o Ffrancwyr ac Albanwyr ar un ochr ac Almaenwyr ar yr ochr arall eisiau bod yno, ac eto mae yna deimlad cryf o ddyletswydd yn perthyn iddynt yn eu brwydr i ‘achub y byd’ (fel mae’r esgob rhagrithiol yn ei ddweud tua diwedd y ffilm). Ceir penderfyniad ar noswyl Nadolig i gyhoeddi cadoediad rhwng y ddwy ochr wrth i arweinwyr y tair catrawd gwrdd yn ‘No Man’s Land’ yn dilyn canu ‘Tawel Nos’ rhwng Sprink, y tenor Almaenig a’r pibwyr Albanaidd. Yn sydyn, daw’r ddwy ochr i gwrdd â’i gilydd, gan rannu sigarets a diod, ac mae’r offeiriad Catholig o’r Alban yn arwain offeren lle mae cariad Sprink (sydd wedi anufuddhau gorchymyn yn ei gwahardd rhag dod i’r Ffrynt) yn canu i’r dynion.
Mae elfennau fel pan mae Sprink yn dechrau cerdded i ganol ‘No Man’s Land’ yn gallu bod yn sebonllyd braidd, ac mae’r ffaith fod Anna, cariad Sprink, yn gallu dod gyda fe’r holl ffordd i’r Ffrynt heb gael ei rhwystro o gwbl. Hefyd, mae’r ffilm, efallai’n bwrpasol, yn gwrthod unrhyw ymdrech at roi elfen wrth-ryfel i’r ffilm, fel oedd yn rhan annatod o’r digwyddiadau go iawn (‘No more war’ oedd y gri, nid ‘Stille Nacht’). Fodd bynnag, mae’r ffilm yn sensitif ar y cyfan yn ei thriniaeth, ac yn helpu i ddadlennu rhan o’r stori nad oeddwn i’n gwybod amdani. Ar ôl i’r dynion gwrdd, bu ymateb chwyrn iawn gan yr uwch filwyr, gwleidyddion a’r eglwysi ar y ddwy ochr, a chafodd nifer fawr o bobl eu symud i lefydd eraill neu gyfnod mewn dalfa filwrol. Mae geiriau’r esgob i’r milwyr newydd bod yr Almaenwyr yn bobl gwbl wahanol ac anwaraidd yn rhai gwag, pan welwn yn gynharach mai’r un yw’r ddynolryw, waeth beth fo lliw eu lifrau.