Pictiwrs.com

Lluniau Gwyl Sgrin: Delweddau Digidol

Ambell i lun o bremiere 8 ffilm fer Gymreig newydd (gan gynnwys un Cymraeg, 'Iawn Dol' gan Bethan Marlow), oedd oll wedi eu cynhyrchu fel rhan o gynllun gan Sgrin Cymru a'r BBC, ar gyllideb o £10,000. Beth am chwarae gêm hawdd hawdd iawn o Ble mae Wali Rhodri...

Dawn yn Dathlu DM Davies

"Dawn", ffilm fer Shreepali Patel ac Antony Hurley enillodd wobr DM Davies eleni mewn seremoni yng Ngwyl Sgrin Caerdydd nos Wener. Ond doedd y cyfarwyddwr ddim yn gallu bod yno gan ei bod yn priodi y diwrnbod canlynol, ond casglwyd y wobr gan yr awdur Antony Hurley a'r cynhyrchydd Kate Crowther.

Mae'r tri hyn a weithiodd ar y ffilm yn Gymry talentog iawn ac yn llawn haeddu clod a bri am eu gwaith a'r cyfle i symud mlaen i wneud rhagor o ffilmiau.

Gallwch ddarllen y sdori lawn ar wefan Gwyl Sgrin Caerdydd

Yn anffodus, hon yw'r unig ffilm o'r chwech ar y rhestr fer nad oes posib ei gwylio ar-lein! Ond os da chi lawr ym Mryste, gallwch ei gweld hi ddydd Gwener y 25ain yng Ngwyl Ffilmiau Byr Brief Encounters.

Cystadleuaeth DM Davies lawr i'r chwech olaf

Neithiwr cyhoeddwyd y chwech ffilm a'u cyfarwyddwyr sydd wedi cael eu dewis i fynd mlaen i'r chwech olaf yng nghystadleuaeth ffilmiau byr DM Davies.

Bydd y rhain rwan yn mynd ymlaen i gael eu dewis gan y rheithgor wadd anibynnol sydd yn cynnwys: Michael Kuhn, Dagur Kari, Jay Duplass, Frances Hendron and Alan Edmonds.

Dyma'r chwe ffilm:

Life Before Death (Helen Iles o Abertawe) (gwyliwch y ffilm)

Mabel (Wyndham Price o Gaerdydd) (gwyliwch y ffilm

Dawn (Shreepali Patel o Gaerdydd)

The Playhouse (Dafydd Bedwyr Hughes o Drawsfynydd) (gwyliwch y ffilm)

Carmen (Massimo Salvato o Gasnewydd) (gwyliwch y ffilm)

Say it With Flowers (Wyn Mason o Gaerdydd) (gwyliwch y ffilm)

Rhaid cyfaddef taw braf yw gweld ffilm anibynnol gan rywun o'r gogledd yno, wyddwn i ddim fod Traws yn gymaint o ganolobwynt am weithgaredd ffilm yn y Gogledd, er cofiwch taw yno y saethwyd Hedd Wyn a First Knight...efallai fod hyn wedi gadael blas ar y big time ar y dref.

Mae'n dda hefyd gweld ffilm ddogfen yn eu mysg (Life Before Death), a ffilm gan fyfyriwr (Carmen). Mae hi'n gymysgedd reit dda o ffilmiau anibynnol, myfyrywr a rhai a dderbnyniodd arian cynhyrchu. Am newid mae'r balans rhywiol yn reit dda hefyd.

Llongyfarchion iddyn nhw felly, bydd y ffilm fuddugol yn cael ei dewis ar y 18fed Tachwedd mewn seremoni yn Cineworld Caerdydd.

The Puffy Chair (Jay Duplass, 2005)

(IMDb)

Cread y brodyr Duplass yw'r ffilm hon, dau sydd heb wneud eu henw eto ond, ar dystiolaeth y ffilm hon, a ddylai wneud yn y dyfodol os oes cyfiawnder yn bodoli yn y byd. Mae'r ffilm yn olrhain Josh (Mark Duplass), ei gariad (Kathryn Aselton) a'i frawd Rhett (Rhett Wilkins), wrth iddynt deithio o Efrog Newydd i Atlanta i roi cadair i'w tad yn anrheg pen-blwydd. Ond mae'r ffilm yn llwyddo i bortreadu cymaint mwy.

Mae'r ffilm yn agor gyda'r cwpwl gyda'i gilydd yn mwynhau pryd o fwyd. Mae'n amlwg bod y ddau'n caru'i gilydd, ond bod rhwystrau i hynny, drwy ansensitifrwydd Josh a gorsensitifrwydd Emily. Mae'r ddau yn ffraeo, ond llwydda Josh i adfer y sefyllfa drwy wahodd Emily ar y daith mae'n rhaid iddo'i chymryd i nôl cadair yn anrheg penblwydd i'w dad. Mae'n amlwg yn fesur i geisio deall ble maent yn eu perthynas, er nad yw'r ddau o reidrwydd yn sylweddoli hynny.

Ar eu taith, maent yn stopio i weld Rhett, brawd Josh, sydd yn sydyn yn gwahodd ei hun ar y daith. Nid yw Josh na Emily'n ddigon powld i'w wrthod, ond llwydda hyn i greu mwy o densiwn rhyngddynt. Gwelwn yn eithaf buan fod Rhett yr un mor aneddfed yn emosiynol â Josh. Mae'n llwyddo i 'briodi' a gwahanu â menyw o fewn cyfnod o lai na pedair awr ar hugain mewn rhan ddoniol a thrawiadol o'r ffilm, rhywbeth arall sy'n corddi cymeriad sensitif Emily.

Yn araf bach, down i sylweddoli mai ffordd o osgoi eu problemau â'i gilydd yw'r daith, yn enwedig i Josh ac Emily. Mae eu siarad babïaidd â'i gilydd yn ffordd o osgoi cyfleu eu hemosiynau ac maent yn fwriadol yn camddeall ei gilydd fwyfwy. Yn y diwedd, does dim ffordd ymlaen i'r ddau, a chytunant i wahanu, yn hytrach nag achosi mwy o boendod.

Mae'r ffilm hon yn un dyner, ddoniol a gwych o ran ei hedrychiad. Cyllideb fechan oedd gan y brodyr Duplass, fel y dywedont yn y drafodaeth yn dilyn y ffilm. Ond er hynny, mae ganddynt lygad da am ddelweddau, ac mae'r cydchwarae rhwng y cymeriadau yn naturiol a ffres. Soniont hefyd eu bod nhw'n hoff o ffilmio'u gwaith cyn gynted â phosibl, ond mae graen meddwl yn perthyn i'r ffilm. Dyma uchafbwynt yr Ŵyl hyd yn hyn.

Cyfweliad â Dagur Kari yn yr Wyl Sgrin

Dyma gyfweliad oddi ar wefan Gwyl Sgrin Caerdydd rhwng James Nee, un o gyd-drefnwyr yr Wyl (ac fy nghyd-wneuthurwr a chyfarwyddwr ar ffilm fer o'r enw "Y Fargen" fydd wedi'i gorffen yn fuan iawn! *plyg plyg*! sori!), a Dagur Kari, cyfarwyddwr y ffilm Dark Horse, sy'n dangos ar y 15fed am 7yh ac eto ar y 17eg am 5yh.

Roedd ffilm gyntaf Kari, Noi Albinoi, yn hit ar daith y gwyliau ffilm gan gymysgu comedi deadpan a swreal â chymeriadu hyfryd, dros sdori dwymgalon ond hynod drist - dwi'n edrych mlaen yn fawr i weld ei ail-gynnig...

Felly dyma gyfweliad y ddau:

James Nee speaks to Dagur Kari before his appearance at the screening of Dark Horse.
There will be a chance to ask Dagur your questions on Tuesday at 19:00 at Chapter.

Dagur Kári (also known as Dagur Kari Pétursson) rose to prominence when his graduation film Lost Weekend won 11 prizes at various international film festivals in 1999. The son of renowned Icelandic author Pétur Gunnarsson, Kári was born in Paris, raised in Iceland and educated at the National Film School in Denmark.

He went on to make one the most singular and auspicious debuts in recent memory with the brilliant Nói albínói (2003) about a dysfunctional, slightly weird looking 17 year old who’s practically regarded as an outsider in his remote Icelandic town.

Capturing the beauty of the film’s desolate wintry landscape, Kári created an evocative film about the claustrophobia of small town life, which makes you feel it could cave in at any moment until eventually it does. It’s equal parts comedy and tragedy, with a stunning lead performance by newcomer Tómas Lemarquis and an wonderfully offset soundtrack –perfectly in harmony with Noi’s dreamlike world - by Icelandic band Slowblow.

If I were to note that Kári makes up one half of the band (Orri Jònsson makes up the other) then you get a fair idea that this is an artist with talent to burn. Nói albínói was distributed world wide, winning over nineteen awards and marked Kári out as a filmmaker of immense promise.

Two years on, Kári’s highly anticipated follow up feature Voksne Mennesker (Dark Horse) screens as part of this year’s Cardiff Screen Festival and not only will Kári be in attendance, but he’s also acting as one of the judges for the prestigious D.M Davies award.

In Nói albínói, Kári used the term albino as a metaphor for someone who stands out from everyone else (Noi isn’t actually an albino, he’s just very pale). In Dark Horse, Kári once again focuses on a marginal figure who’s at odds with the world around him, although this time the film is set in Copenhagen (Kári home away from home). The main protagonist is Daniel (Jakob Cedegren) a graffiti artist who’s neglected to pay his taxes for over four years. When the taxman finally catches up with him he gives Daniel an ultimatum: find regular work or go to jail.

The film is also follows a number of disparate figures who’s lives are connected to Daniel in one way or another, these include his best friend Grandpa (the ubiquitous Nicolas Bro) who works at a sleep research clinic and trains to be a professional football referee, and a local bakery shop employee Franc (the beautiful Tilly Scott Pedersen) who Daniel first encounters tripping on mushrooms at the store and later becomes involved with. Rounding up this cast of assorted eccentric characters are Franc’s sexually ferocious mother (Bodil Jorgensen) and a Judge (Morten Suurballe) who we first encounter sentencing Daniel and later watch as he goes off the rails.

Divided into chapters and shot in black and white, Dark Horse recalls the humour and studied eccentricity of films such as Slacker and Clerks in its depiction of the aimlessness and inertia of the film’s young protagonists who live outside the system. “We really wanted to portray a certain type of young people that we know from our milieu” say Kári. “This is the kind of person who never takes responsibility, doesn’t fit into society and meets none of its standards. From society’s point of view, they’re hopeless cases. From pleasures point of view, it’s a totally different story”.

Drawing numerous parallels to the ‘slacker’ genre, Kári portrays Daniel, Grandpa and Franc’s inability to fit into society with a certain levity, making their efforts to conform appear both funny and slightly tragic. When asked if he regards himself as a comic filmmaker Kári replies that he always starts with comedy and then tries to marry it to tragedy. This approach is evident in both of his films, although the comedy in Dark Horse is less brittle than in Nói. At the beginning of the film, after Daniel has been informed that he must find work or face jail, he returns to his flat to discover his meagre possessions are being sold off at a makeshift flea market by his landlord's son.

Daniel’s indifference to this is reminiscent of the laconic cool of early Jim Jarmusch films, and perfectly captures his inability to accept responsibility or take control of his life. When he later tries, or rather is forced, to “shake hands with society” his haplessness is reminiscent of Noi’s efforts to contribute to normal life, including the memorable scene where he tries to help out in the kitchen and ends up drenching his father and grandmother in pig’s blood. In both films, the humour derives from the characters ineffectual attempts at doing something deemed as normal, thereby reinforcing their outsider status.

The recurring theme of the outsider, or the ‘rebel without a cause’, is given a fresh perspective in Dark Horse with the introduction of the Judge character, someone who, in Kari’s words “clocks out of society – at his own free will”. His story line is the most ambiguous (mainly due to little or no exposition explaining his motivations or actions) in the film’s multi-narrative plotting and is also the most intriguing. It acts as an interesting contrast to the lives of the younger characters as he exists outside the milieu of Daniel and Franc, but over the course of the film develops an anarchic attitude towards acting responsibly.

With Daniel and Franc - and Noi in the earlier film – Kári shows that the desperation of their situation is born out of tedium and unwillingness, or inability, to fit into society. By contrast, the Judge begins the film as someone who is aware that responsibility must come before pleasure, as he tells Daniel in the courtroom.

Slowly, as though infected by Daniel’s listlessness, the situation is turned on its head as Daniel attempts to act responsibly and the Judge begins to act in a manner, which, although not strictly irresponsible, is certainly out of step with his daily routine. He begins by lying to his wife and skipping work to watch TV in hotel rooms, later he’s seen hanging out in car parks late at night for no apparent reason. At the end, viewed on CCTV shoplifting, he seems have become another one of Kári’s outsiders. Kári is aware of the clichés – especially in literature – attached to such a romantic figure. As a French-born Icelander, Kári can certainly claim an outsider's perspective and in Dark Horse he uses the Judge’s existential crisis to bring a fresh perspective to his exploration of the outsider.

Kári describes Dark Horse as “a catalogue of ideas rather than a plot-driven story”. The film’s freewheeling approach to story telling and its selection of oddball and eccentric characters brings to mind a sub-Kevin Smith, early-Richard Linklater style of filmmaking. However, Kári says his influence lies elsewhere. “Speaking in terms of form, we thought of the film as a kind of tribute to the Sixties; those innocent times when the language of cinema was bursting with life and nonchalance but still had a strong sense of style.”

I assume that Kári had in mind the earlier films of Godard or Antonioni, so instead of Jean Paul Belmendo throwing eggs into a frying pan, we have elephants walking past a café in the background. Such surreal flourishes are in keeping with the film’s celebration of the bizarrely normal, while also highlighting its occasional incoherence. Regarding his decision to film in black and white, Kári says “We wanted to celebrate modern times and remain nostalgic at the same time. Black and white gave us the possibility to be nostalgic in the present.” Although I wouldn’t agree that the black and white cinematography evokes any sense of nostalgia, it perfectly fits the hallucinatory and dreamlike universe which Daniel and co. inhabit. There’s also a stunning moment, shot in colour, shown through Daniel’s POV which is both revealing and technically stunning, reminding us what a technical virtuoso Kári can be.

Although Dark Horse doesn’t reach the sublime heights of the film’s predecessor it is nevertheless an innovative, intelligent and entertaining film which confirms Kári’s status as one Europe’s most exciting and idiosyncratic filmmakers. With two successful films now under his belt, you would think that Kári wouldn’t struggle to find funding for his next project, but he’s quick to point out that he can’t take anything for granted “It’s always hell to raise the money for a film no matter what. We’re of course extremely privileged because we have the Danish Film Fund…and the Icelandic Film Fund. There’s little private investment”. Kári adds “David Lynch still has problems with financing his projects.”

Gary Slaymaker yn rhoi pryd o dafod i S4C

Yn ystod y sesiwn holi ac ateb ar gyfer 'Caerdydd' ddoe, gwnaeth Gary Slaymaker, compere y sesiwn (a chompere Pictiwrs yn y Pyb yn y Cwps y mis hwn) yn siwr ei fod yn cael dweud ei ddweud wrth yr haid oedd wedi ymgynnull o S4C, y sianel a fydd yn darlledu cyfres newydd Ed Thomas. Yng nghanol y trafod, cofiodd ddiolch yn sarcastig i'r holl bobl na ddaeth i ddangosiad Y Lleill am "eich cefnogaeth i'r unig ffilm Gymraeg yn yr Wyl. Da iawn chi".

Afraid yw dweud mai tawedog oedd y gynulleidfa yn dilyn y sylw pigog.

Caerdydd (Ed Thomas, 2005)

Neithiwr, bues i'n hobnobio (wel yn cwato yn y cefn) yn nangosiad swyddogol cyntaf o gyfres ddrama newydd S4C, 'Caerdydd'. Syniad y gyfres yw creu delwedd newydd, gyfoes o'n prifddinas, un sydd yn adlewyrchu'r newid yn ein cymdeithas, mewn modd y bu 'Dinas' yn gwneud gynt.

Mae'n amlwg mai un o amcanion y gyfres yw codi ambell ael. O fewn dwy funud gyntaf y rhaglen, mae yna olgyfa ryw, a chawn y trais, cyffuriaui a rhyw sydd yn nodweddiadol i unrhyw un sy'n gyfarwydd â'r Caerdydd go iawn, ond sydd ddim yn aml yn cael ei ffordd i sgrin y Sianel Gymraeg. Megis cyflwyno mae'r bennod gyntaf, fel y byddai rhywun yn disgwyl, ond mae'r ddeialog yn eithaf siarp a bachog. Ar adegau, byddai'n well petai'r sinematograffeg yn well, gan mai delweddau eithaf ystrydebol sydd o Gaerdydd, a Chaerdydd sydd hefyd ddim yn ymestyn y tu hwnt i'r Bae a Heol Eglwys Fair.

Bydd y gyfres yn cael ei darlledu yn ei chyfanrwydd o fis Ionawr ymlaen.

Pictiwrs.com yn Ngwyl Sgrin Caerdydd 2005

Felly, mae'r Wyl Sgrin ar gychwyn: 10 diwrnod o wledda ar ddelwedda, ac eleni bydd Pictiwrs.com yn adrodd i chi bob dydd o'r Wyl gyda adolygiad cyflawn o o leia un ffilm y diwrnod, a digon o dameidiau blasus eraill o newyddion a chlecs ochr yn ochr â hyn.

Neithiwr oedd y noson agoriadol, gyda byddigions (a digon o an-fyddigions hefyd) wedi dod i weld ffilm DM Davies eleni a Proof (gweler isod). Cynhaliwyd y parti wedyn yn Stadiwm y Mileniwm, gyda llwyth o ddawnswyr ac artistiaid perfformio yn rhoi eu dadansoddiad o broject eangfrydig Peter Greenaway - Tulse Luper Suitcases. Felly, cafwyd dynes yn hyrddio anibendod ar hyd y lle a mewn i siwtces, ac wedyn ceisio hyrddio ei hun mewn i'r ces! Tres bizarre!

Doedd dim ser mawr yno i mi eu gweld ond mi wnes i gwrdd boi sydd yn spinoff American Pie newydd (Band Camp ydi ei enw aparyntli!), oedd yn ddigon clen a boi sy'n trefnu Gwyl Ffilmiau Nantucket yn America oedd yn foi digon difyr hefyd. Roedd un boi ifanc yno'n frwd i gyd yn ceisio fflogio ei sgript, road movie adeg 9/11, ond nid Cannes mo Caerdydd o ran ffeindio arian drwy wneud "elevator-pitch", ond pob lwc iddo - ella ffeindith o rywun.

Felly, edrych mlaen i weld be ddaw dros y dyddiau nesaf a gobeithio gallwn ni gadw chi yp tw det gyda unrhyw bethau diddorol down ar eu traws.

Ewch draw i'r wefan i weld beth fydd yn dangos...

Proof (John Madden, 2005)

(IMDb) (Disgrifiad Rhaglen yr Wyl)

Neithiwr agorwyd Gwyl Sgrin Caerdydd 2005 gyda ffilm newydd gan y cyfarwyddwr John Madden. Na, nid y coach pel droed Americanaidd, ond y boi sy'n gyfrifol am ffilmiau fel Shakespeare in Love a Captain Corelli's Mandolin. Dwi'n cymeryd taw'r rheswm dros y dewis oedd fod "ein Anthony" ynddi yn actio boi o'r enw Robert Llywellyn sydd efallai yn Gymro. Rheswm ychydig yn denau meddech chi, ond credaf fod hyn ond yn dangos cyn lleied o ffilmiau Cymraeg a Chymreig sydd wedi eu cynhyrchu eleni sydd o safon agor gwyl ffilm ryngwladol o'i bath. Sefyllfa drist iawn fydd, dwi'n siwr, yn sgwrsiau llawer yn ystod yr wyl, ond ymlaen at y ffilm ei hun.

Mae'r ffilm yn archwiliad o athrylith a gwallgofrwydd a'r llinell denau sy'n aml yn gwahanu'r ddau. Ynddi gwelwn Catherine (Gwyneth Paltrow), yn ceisio ymdopi a marwolaeth ei thad (Antony Hopkins) oedd yn broffesor mathemateg byd enwog, wedi iddi orfod edrych ar ei ôl am 5 mlynedd olaf ei fywyd drwy ei salwch meddyliol a barlysodd ei feddwl creadigol. Mae hithau, sydd hefyd wedi etifeddu gallu ei thad, wedi ei heffeithio'n enbyd gan y profiad hwn ac yn brwydro gyda iselder ei hun.

Gyda'r farwolaeth daw dau gymeriad i'w byd caeedig hi: Hal (Jake Gyllenhaal), myfyriwr brwdfrydig sydd a'i fryd ar archwilio holl nodiadau blynyddoedd olaf ei thad am dystiolaeth ei fod wedi cael momentau o'r athrylith a fu yn ystod ei salwch; a'i chwaer Claire (Hope Davies), sydd a'i bryd ar ei sgubo ffwrdd i Efrog Newydd i ddechrau bywyd newydd.

Mae'r ffilm yn neidio nol a blaen mewn amser drwy atgofion Catherine gan raddol ryddhau darnau o wybodaeth am ei pherthynas a'i thad yn ddigon effeithiol ac mae llif yn sdori yn ddigon di-fai, ond er ei pholish doedd y ffilm ddim yn gafael yn ddigonol yn emosiynol. Gan fod Catherine yn isel, ac felly yn ddigon swrth ei hymadwaith i bopeth, ysgwyddir emosiwn y ffilm gan Hal sydd yn dod a brwdfrydedd bachgenaidd digon agos atoch i'r ffilm, ond mae'n profi'n faich ormodol, gan ymbellhau rhywun o'r ffilm a ffawd y cymeriadau.

Teimlwn hefyd fod y chwaer gas yn ormod o caricature, dynes gas sydd eisiau cipio ei chwaer o'i chartref i gael triniaeth seicolegol, ond does dim crac o ddynoliaeth ynddi i greu cymeriad mwy credadwy. Bob tro y gwelwn hi'n cysuro ei chwaer, dadorchuddir ei deuolrwydd, a gwelwn ei bod yn ddichellgar gan gynllunio ei dyfodol tu ôl i'w chefn.

Addaswyd y sdori o ddrama lwyfan, a teimlwn hefyd fod hyn wedi ddangos yn y ffilm. Roedd hi braidd yn static, a doedd hyd yn oed y newididau amser ddim yn llwyddo i roi bywyd pur ddelweddol sinematig iddi.

Ond doedd pob dim ddim yn fflat, roedd un foment fel pelydryn o heulwen drwy'r cymylau gan, ie, yr hen pro, Anthony Hopkins. Wnai adael i chi'ch hunain weld beth ydyw, ond gallaf ddweud fod un edrychiad, un eiliad o ddrama trydanol wedi crynhoi holl syniadau'r ffilm a mwy gan roi ias lawr fy nghefn. Teflir y tag athrylith ar hyd y lle yn aml, ond eiliadau o berfformio fel hyn sydd yn ei ennyn.

Ond fy marn i yw hon, ac yn y trafod brwd wedi'r ffilm, roedd llawer iawn o bobol i'w gweld wedi ei mwynhau yn aruthrol - gan amlaf roedd hyn yn gwahaniaethu o ran rhyw y person, gyda menywod yn ei hoffi a dynion yn gweld dim llawer ynddi. Mae hyn ond yn dweud fod pawb yn gwylio ffilmiau yn wahanol ac fod ffilm i bawb am fod yn ystod y 10 diwrnod nesaf.